
Typisch Italiaans zijn ze niet: koude salades van pasta met groenten, kipblokjes of zeevruchten. Waarschijnlijk is pastasalade tegen het einde van de vorige eeuw voortgekomen uit de Australische fusion-leuken. (meer…)

Typisch Italiaans zijn ze niet: koude salades van pasta met groenten, kipblokjes of zeevruchten. Waarschijnlijk is pastasalade tegen het einde van de vorige eeuw voortgekomen uit de Australische fusion-leuken. (meer…)

Eten de Italianen nou echt zoveel uitgebreider dan wij? Eigenlijk valt het mee. Het grootste verschil is dat traditioneel de pasta als aparte gang geserveerd wordt. De kok besteed er aandacht om de pasta met simpele middelen tot een smakelijk, opzichzelfstaand gerecht te maken. Om die reden bestaan er zoveel vegetarische pasta’s die eigenlijk heel eenvoudig te bereiden zijn. Het vlees komt meestal later, in een aparte gang.

Tagliatelle kun je met de pastamachine maken maar met de hand snijden gaat net zo goed. De naam is tenslotte afgeleid van ’tagliare’, wat ‘snijden’ betenkent.

Zelfgemaakte ravioli ziet er mooi uit en ze zijn makkelijk te maken, het kost alleen wel wat tijd. Ze kunnen rond zijn, ovaal, maar meestal zijn ze vierkant. Heb je de handigheid eenmaal te pakken, dan heb je voordat je het weet genoeg ravioli gemaakt voor de hele familie. (meer…)

Gnocchi (spreek uit ‘njokkie’) worden in Italië vrijwel altijd vers gemaakt. Ze smaken heerlijk met boter en salie, besprenkeld met olijfolie en bestrooid met parmezaanse kaas, met zacht smeltende gorgonzola, een verse tomatensaus of met een ‘stevige ragu’ (vlees-saus) al die heerlijke smaken nemen ze perfect op vanwege hun mooie vorm en iets absorberende structuur.

Spaghetti, en eigenlijk alle pasta, eet je met een vork. Een mes heb je ergens voor nodig, want het klein snijden van de slierten is uit den boze! Italianen combineren pasta en saus heel bewust, dus als er een lange pasta soort geserveerd wordt is dát de pasta die bij deze saus hoort (als het korte pasta had moeten zijn had de kok die wel op je bord gelegd!).

Het belangrijkste is dat de pasta perfect aldente – beetgaar – is gekookt. Hoewel dat een subjectief begrip is. De een heeft zijn pasta liever wat steviger dan de ander (en dat geldt ook voor de Italianen). Het is bovendien streekgebonden. In het zuiden van Italië wordt de pasta steviger geserveerd dan in het noorden. In de buurt blijven tijdens het kookproces is een goed idee, zo kan de pasta niet per ongeluk toch net té gaar worden.

Misschien gaat er wel niets boven verse eigengemaakte pasta. Van die zijde-achtige linten die de smaak van de saus perfect opnemen en er zo prachtig rustiek uitzien..

Tegenwoordig is het hele proces van mengen, vormen en drogen tot verpakkingen geautomatiseerd. Twee aparte ‘doseerders’ voegen precies de goede hoeveelheid meel en water bij elkaar. Voor de meeste fabriekspasta zijn dit de enige twee ingrediënten, maar in sommige recepten gaan nog toevoegingen, zoals groente, safraan of inktvisinkt voor de kleur en smaak.