Wat is limoncello precies, en waarom staat de fles altijd in de vriezer en nooit in de kast? Dit citroenlikeurtje uit Zuid-Italië is bedoeld om ijskoud gedronken te worden, in een klein glaasje, na het eten. Hier lees je waar het vandaan komt, hoe je het serveert en welke hippe variant je moet proberen.
Herkomst van limoncello
Limoncello komt van de Amalfikust en de eilanden Capri en Ischia, waar de citroenen (sfusato amalfitano) groter en zoeter zijn dan gewone citroenen. De schil wordt dagenlang op alcohol getrokken, daarna gemengd met suikerwater tot een dikke, romige likeur. Officieel dateert het recept pas uit de jaren negentig, al bestonden er daarvoor al huisgemaakte varianten bij families langs de kust. Wikipedia geeft een uitgebreider overzicht van de geschiedenis.
Hoe drink je limoncello
Puur, ijskoud, in een klein glaasje dat net zo koud is als de fles. Limoncello geldt in Italië als digestivo: je drinkt het ná de maaltijd, nooit ervoor, omdat de zoetheid en het alcoholpercentage van rond de 30% niet bij een aperitief past. Bewaar de fles dus in de vriezer, niet in de koelkast.
De hippe variant
In Napels serveren steeds meer bars een Limoncello Spritz: limoncello met prosecco, een scheutje spuitwater en een takje munt, over veel ijs. Lichter dan puur limoncello en verrassend fris als aperitief, ook al is dat eigenlijk tegen de traditie in. Een andere populaire twist is de Limoncello Sour, geshaket met citroensap en eiwit voor een romig schuimlaagje.
Welke hapjes passen bij limoncello
Omdat limoncello zelf al zoet en fris is, werkt iets kleins en zouts het beste als tegenwicht. Onze cherrytomaatjes met knoflook zijn daar een goed voorbeeld van: fris, hartig, en zo klaar.
De sfeer bij een glaasje limoncello
Op de Amalfikust hoort limoncello bij het einde van een lange lunch, wanneer iedereen nog even blijft zitten en niemand haast heeft. Serveer het in kleine glaasjes, laat de fles in de vriezer staan tot het laatste moment, en geef iedereen de tijd om het rustig op te drinken.